شما مسئول برنامه ريزی برای توليدات صدا و سيما در ايام نوروز هستيد، ولی نميدانيد چگونه ميتوان به بهترين شکل روی اعصاب و روان ملّت راه رفت. خوب... ميتوانيد بر اساس نسخهء حاضر عمل کرده و مطمئن باشيد در پايان عيد حتّی راقم بی عار و بيخيال اين سطور را هم روانی خواهيد کرد!
قدم اوّل:
شما بودجه اي نامحدود برای مزخرف سازی داريد. بهترين راه براي به مصرف رساندن اين بودجه، ساخت سريال هاييست که لفظ "در پيت" برايشان در حکم جايزهء اسکار است! مضمون هم که شکر خدا تا دلتان بخواهد فت و فراوان. فعلاً کوبيدن يهود در اولويت قرار دارد. ساخت سريالش هم کاری ندارد. يکی، نهايتاً دو تا بازيگر برای سريالتان کافيست. برای بقيهء نقش ها هم از فک و فاميل تهيه کننده استفاده کنيد. سناريو را هم ميتوانيد از سريال های انقلابی دهه 60 کش برويد. صرفاً به جای ساواکی ِ آن سريال ها، يک نفر يهودی بگذاريد. جوری هم گريمش کنيد که حتّی مُنگل ترين بيننده ها هم در دلشان بگويند: "وای وای وای! چقدر اين يهوديا بدن! ".
* تبصره: اگر باز هم مُنگل هايی پيدا شدند که چنين حرفی نزدند، ميتوانيد روی کلّهء يهودی مزبور شاخ گذاشته، هيکلش را هم به يک دم نوک تيز مزيّن کنيد.
* تبصره 2: يک داستان عاشقانهء آبگوشتی هم برای محکم کاری در سناريو بتپانيد که تمامي اقشار تماشاچی شاهکارتان باشند.
برای تيتراژ اين سريال ها هم ميتوانيد از خيل عظيم ممّد اصفهانی های راديو و تلويزيون بهره بگيريد. نگران هم نباشيد. يا خودش تيتراژ را ميخواند، يا بدل هايش.
قدم دوّم:
يک اسپانسر گير بياوريد و مثل سالهاي پيش يک مشت غول را کنار هم بگذاريد که استاد دَمرو کردن لاستيک، هل دادن کاميون، زور زدن زير لنگر و امثالهم باشند. اصلاً باکی نداشته باشيد از اينکه يکی از همين ها، پارسال به جرم تجاوز به چند دختر دستگير شده، يا يکی ديگرشان تا همين چند ماه پيش به شغل شريف زورگيری مشغول بوده، يا اگر يک سوزن تو بازوی يکی ديگرشان فرو کنی ناندرولون است که بيرون ميزند... به هر حال تمامشان دست علی و ائمّهء اطهار را يار و ياور خود ذکر خواهند كرد!
خوب... پول که از جاي ديگر است. زورش را هم کسان ديگری ميزنند. شما صرفاً بنشينيد، برنامه خودش ساخته ميشود.
قدم سوّم:
يک سر برويد حوالی ميدان انقلاب. کيسهء يکی از اين سیدی فروش ها را "نديد" بخريد. کاملاً درهم! سوا نکنيد که ضرر خواهيد کرد! تمامشان را در عرض يک ماه دوبله کرده و در ايام نوروز روزي 3 نوبت به ترتيب يک فيلم هندی، يک فارسی، يک امريكايي پخش کنيد تا تمام شوند (قبل از غذا و بعد از غذايش مهم نيست. به هر حال دارو اثر خواهد کرد). فقط حواستان باشد که شما در تغيير فيلمنامه و جرح و تعديل صحنه ها (حتّی صحنهء چشمک زدن قهرمان فيلم به همسرش) آزاديد. يک فيلم آمريکايی ميهن پرستانه را ميتوانيد با تغيير فيلمنامه به يک فيلم ضد آمريکايی تبديل کنيد. يا مثلاً چنان "آقا و خانم اسميت" را دچار جراحت کنيد که اگر اسم فيلم را بگذاريد "آقا و خانم موسوی" هم به جايی بر نخورد! در کل خيالتان راحت... فيلم هايی که داريد پخش ميکنيد آنچنان سطح پايين و مزخرفند که سانسور شدن يا نشدنشان چندان تغييری در آنها ايجاد نخواهد کرد!
قدم چهارم:
شما شانس آورده ايد که امسال عيد پر است از عزاداری. برای محکم کاری که يک وقت خدای ناکرده مناسبت عزا کم نياوريد، سالگرد شهادت امام هشتم را هم که به تغيير ماه خورده، سرخود يک روز جلو بکشيد. خيالتان كماكان راحت... قبلی ها که به جايی بر نخورد، اين يکی هم به اميد خدا به جايی بر نميخورد!
از اوّل عيد تا روز آخر بايد به گونه اي برنامه ريزی کنيد که در هر لحظه از شبانه روز، حدّاقل دو تا از شبکه های تلويزيون در حال پخش نوحه و عزا باشند. در ضمن حواستان به مسايل سياسی روز هم باشد! (کوبيدن قوم يهود را عرض ميکنم). شما که توانستيد حضرت فاطمه را در شش هفت سال اخير از مقام "راحل"، به مقام شامخ "شهيد" ارتقای درجه بدهيد؛ تلاشتان را بکنيد. شايد توانستيد پيامبر را هم شهيد کنيد! ان تپّه هايی که روی منبر ازشان فيلم ميگيريد بايد حتماً قضيهء شربت عسلی را که پيامبر در فتح خيبر از دست زن يهودی خورد ذکر کرده و بيان کنند که زهر شربت مذکور پس از 19 سال(!) به جگر پيامبر اکرم رسيد!!! چندان فکرتان را هم مشغول صحّت و سقم ماجرا (چه از لحاظ علمی، چه تاريخی) نکنيد... در هر صورت پيدا ميشوند كساني که با همين اراجيف تو سر و سينهء خود بکوبند.
قدم آخر:
اگر احساس ميکنيد که عليرغم اقدامات بالا هنوز هم پيدا ميشوند کسانی که کاملاً از دست شما روانی نشده باشند، به عنوان محكم كاري ميتوانيد اين مرحله را انجام دهيد.
پس از پايان عيد يک دوربين، يک مجری و يک ميکروفن برداشته و برای مصاحبه به خيابان برويد. تلاش کنيد کسانی را برای مصاحبه پيدا کنيد که قيافه شان سمبل بلاهت باشد. در حالی که مشغول سفيد کردن روی سنگ پا هستيد، ازشان بپرسيد "شما به شبکهء ما در ايام نوروز چه نمره اي ميدين!؟" فرد مصاحبه شونده در بدترين حالت به شما 17 خواهد داد. حتّی يك ماچه الاغ ميتواند فيلسوف هم از آب در بيايد و بگويد "من ميدم 19، چون اصولاً هيچ چيزی کامل نيست!" (محض احتياط شماره تلفنتان را به بانوی مذکور بدهيد. برای پخش شدن روی ماهش از سيمای جمهوری اسلامی ايران، احتمالاً از ماچ كردن روي پشمالويتان هم ابايی نخواهد داشت!)
خوب... شما نوروز را به كاملترين وجهی به نکبت کشيده ايد. خسته نباشيد برادر!