دستهايم را روی خیش میگذارم و زمین را با آن هموار میکنم .

سالهاست که با آن زندگی میکنم.

                                    چرا نباید خسته باشم ؟

پروانه ها پرواز میکنند ، سوسک ها جير جير میکنند ، پوستم سیاه میشود و خورشید می سوزاند ، می سوزاند ، مي سوزاند  . ...

عرق ، تن مرا شیار میدهد و من زمین را شیار میدهم ، بی لحظه ای تامل .

او را تاييد میکنم ، امید را  .

وقتی به ستاره ای دیگر می اندیشم به خود میگویم : هرگز دیر نخواهد بود .

                                                                                               کبوتر پرواز خواهد کرد .

پروانه ها پرواز می کند ، سوسک ها جير جير ميکنند ، پوستم سياه می شود و خورشيد می سوزاند ، می سوزاند ، مي سوزاند ....

عرق ، تن مرا شیار میدهد و من زمین را شیار میدهم ، بی لحظه ای تامل .

به خود میگویم هرگز دیر نخواهد بود .

                                           کبوتر پرواز خواهد کرد... .

همچون يوغ ، محکم مشتهايم امید را نگاه می دارد .

                                                         امید به اینکه همه چیز تغيير خواهد کرد .

پ . ن : از سالهای پیش پدرم ، از امشب من و در سالهای دیگر منها ، این شعر " ویکتور خارا " را می شنوند ، باور می کنند و لبخند می زنند .

- خان